Ik lees op Teletekst dat de Vakvereniging van Brandweervrijwilligers ons waarschuwt voor een grote leegloop bij de Vrijwillige Brandweer. Ik spring onder de douche. Ik krijg een sms van Jacob, onze ambtelijk secretaris, hij heeft het bericht van de brandweer ook gelezen. Ik sms met onze beleidsmedewerker Mirjam of zij kans ziet om schriftelijke vragen voor te bereiden.  Mijn ouders bellen ook, zij hebben wat file gehad en zijn in Den Haag op de eerste afzettingen gestuit. Per telefoon probeer ik ze naar mijn huis te loodsen, want ik heb de parkeerkaart voor de Pleingarage.

Onderweg naar het Binnenhof zie je dat Prinsjesdag voor Den Haag echt een feestdag is. Het schijnt dat de scholen hier een dag vrij hebben en ik zie inderdaad grote groepen kinderen zich verzamelen achter de hekken. Ook de echte Oranjefans staan strategisch opgesteld langs de route van de Gouden Koets. Je kunt als Kamerlid zo bezig zijn met de begroting en de Troonrede dat je soms vergeet dat het voor velen vandaag een stuk belangrijker is dat ze de koningin te zien krijgen. En dat is ook mooi, het is een feestelijke dag. 

In het Kamergebouw worden we hartelijk welkom geheten door de beveiliging. Ze zijn vandaag weer supergastvrij en helpen geduldig alle gasten door de detectiepoortjes.

Op de fractie is het feest. Iedereen heeft gasten mee en er wordt druk voorgesteld en gebabbeld. Mirjam heeft een concept voor schriftelijke vragen, de goede vrouw! We nemen ze snel door en scherpen ze nog wat aan.

Om 11 uur neemt Arie het woord en hij heet iedereen van harte welkom. Als Arie klaar is komt Shahied, een van onze communicatiehelden mij vragen om een quote voor op Twitter. Even op de foto, even de dag doornemen. Mooi momentje. Daarna komt IJmert, de voorzitter van Perspectief de fracties van de Eerste en Tweede Kamer de tegenbegroting van onze jongerenorganisatie aanbieden.

Het loopt tegen twaalven. Ik ga lunchen met mijn ouders. Per mail krijg ik de nieuwe versie van de schriftelijke vragen over de Brandweer binnen. Nog een opmerking en ze kunnen de deur uit.

We gaan richting Ridderzaal. Mijn vader blijft in het Kamergebouw en volgt vanuit onze vergaderzaal met onze medewerkers de verrichtingen op het Binnenhof. Met mijn moeder loop ik langs de erewacht. ‘Dat is er een van de ChristenUnie’ hoor ik iemand roepen. Toch leuk.

In de Ridderzaal gonst het. Hoedjes en jurken worden bekeken en gekeurd. Dit jaar hebben weer meer mensen hun hoed zelf gefröbeld. Krista van Velzen had daar altijd het alleenrecht op. Dat knip en plakwerk… ik heb het er niet zo op. Ik begrijp heel goed dat iemand als Krista zoiets doet, maar nu worden het een beetje van die voetbalkampioenschaptaferelen. (Wij hebben ons huis OOK knaloranje geverfd! Wauw, leuk, ga ik OOK doen!) Lekker origineel.

De Koningin komt binnen. Ik ben trots op ons vorstenhuis. Als de Koningin binnenkomt, dan schrijdt er een instituut langs, dat voor mijn gevoel de hele natie bij elkaar houdt. Maar het mooiste moment van Prinsjesdag komt als iedereen weer zit en de voorzitter van de Staten Generaal met een kort knikje Koningin Beatrix het woord geeft. Al onze constitutionele verhoudingen zitten in dat knikje. De Koningin neemt het woord niet, ze krijgt het.

Na de Troonrede verzamelen de Kamerleden zich op het plein van het Binnenhof. Een ‘zien en gezien worden’ moment. Binnen in de Statenpassage zijn er een borrel en de live uitzendingen van de NOS begonnen. Om 15.00 uur gaan we naar de plenaire zaal. Minister Bos biedt ons de begroting aan. Hij doet dat met een lang verhaal, tikje ideologisch. De VVD-ers om mij heen sissen van verontwaardiging. Een beetje geforceerd wat mij betreft en niet erg netjes. Maar men warmt zich blijkbaar op voor morgen.

Daarna weer naar de borrel. Even praten met de voorzitter van het COC. Daarna een compliment gegeven aan Sven Kockelman: dat ik blij ben dat Goedemorgen NL weer op TV is. Daarna de nieuwe voorzitter van de LSVB gesproken. Ook nog even Nebahat Albayrak en haar assistent aangeschoten over de asielinstroom. Al met al een drukke bijeenkomst. En dan te bedenken dat ik op nog veel meer plaatsen een ‘borrel’ kan komen drinken. In Nieuwspoort bij VNO NCW, in het Stadhuis van Den Haag bij de gemeente. Ik kies er voor om nu dit blog te schrijven. Straks ga ik een hapje eten met mijn ouders, spreek ik die ook nog.

Morgen mag ik na een dagje rennen een hele dag in de plenaire zaal zitten. Dat is weer even wat anders.